ele

Η ελιά, η αιώρα και η ηλίθια

<!— /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”“; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”; mso-ansi-language:EL; mso-fareast-language:EL;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} —>

Από το βιβλίο του Burkert,  «Αρχαία ελληνική θρησκεία», (τέμενος) :                            «Το δέντρο ήταν στενά συνδεδεμένο ιδίως με τις θεές : το ξόανο της Αθηνάς στην Αθήνα ήταν από ξύλο ελιάς, όπως το ξόανο της Ήρας στην Τίρυνθα ήταν από αγριαχλαδιά. Νομίσματα της Γόρτυνος καθώς και των Μύρων στη Μ.Ασία εικόνιζαν μια θεά καθισμένη στο δένδρο’ τα πρώτα έδειχναν την Ευρώπη την οποία πλησίαζε ο Ζεύς ως αετός, και τα άλλα την Άρτεμιν-Ελευθέρα. Εν τούτοις, σκοτεινοί μύθοι, οι οποίοι αφηγούνται ότι θεές ή παρθένες, που τις υπηρετούσαν, κρεμάστηκαν σε δένδρα, αποτελούν προειδοποίηση εναντίον της απόψεως ότι η «λατρεία των δένδρων» είναι απλώς πρόδρομος της λατρείας των θηλυκών θεών. Ανέκαθεν κρεμούσαν στα δένδρα προσφορές, όπως τα δέρματα των θηραμάτων σύμφωνα με πανάρχαιο κυνηγετικό έθιμο, αλλά και δίσκους, oscilla (=αιώρες), που τα κινούσε ο αέρας’ για τη μυθική φαντασία ή παράδοση αυτά ήσαν απαγχονισμοί-θυσίες. Έτσι κατόπιν μπορεί επίσης να λέγεται ότι ένα ειδώλιο του Διονύσου ήταν κατασκευασμένο από εκείνο το ξύλο του ελάτου, πάνω στο οποίο βρήκε το θάνατο ο Πενθεύς.

Συχνά στο Ιερό ανήκει ένα τμήμα δάσους, ένα άλσος, που στην Ολυμπία ονομάζεται άλτις, έτσι ώστε ή να ταυτίζεται με το ίδιο το Ιερό ή να αποτελεί άμεση συνέχειά του. Το όνομα «τόπος βοσκής» αποδεικνύει την πρακτική χρήση του, ως βοσκοτόπου για τα υποζύγια και τα άλογα των συμμετεχόντων στην εορτή, πράγμα όμως που δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αποκλείσει μια βέβαιη αίσθηση της φύσεως, αφού μάλιστα το άλσος διατηρείται για ιερή χρήση.»

   και  παρακάτω, («κατώτεροι θεοί»):

«Η Ειλείθυια, η θεά του τοκετού, η οποία ήδη κατά την Μυκηναϊκή εποχή ετιμάτο στο σπήλαιο της Αμνισού, ήταν απαραίτητη σε κάθε οικογένεια, φυσικά από καιρού εις καιρόν και για σαφώς καθορισμένο σκοπό. Το όνομά της πιθανώς προέρχεται από την παραφθορά του ρηματικού τύπου Ελεύθυια, είναι δηλαδή η «ερχομένη» : η κραυγή του πόνου και του φόβου της γυναίκας την καλεί, εως ότου αυτή «έρχεται» και συγχρόνως μαζί της έρχεται το παιδί.»