ele

ΚΙΚΙΡΙΚΟΥ

Ο Κικέρων άκμασε γύρω στο 60 με 70 π.Χ. στη Ρώμη και στη γύρω περιοχή. Παντρεύτηκε, χώρισε, έκανε δύο παιδάκια και κατέλαβε ανώτερα αξιώματα στην πολυσύνθετη πολιτική ζωή της πατρίδας του. Όταν στέλνει αυτό το γράμμα στον Αττικό (αδερφός της γυναίκας του) είναι πια χωρισμένος, διατηρώντας μαζί του φιλικές σχέσεις και διάφορες συναλλαγές. Ο Αττικός in the meanwhile, σύμφωνα με το σύστημα που εφαρμοζόταν τότε στις υπο κατοχή μεν, ελεύθερες δε “ελληνικές” και άλλες πόλεις-κράτη ή πόλεις σκέτες(ουφ) είχε αναλάβει να δανείσει με υπέρογκο τόκο στη Σικυώνα τα χρήματα που δεν-ξέρω-πως όφειλε η τελευταία ως φορολογία(;) στη Roma, στη ρωμαϊκή σύγκλητο, εν πάσει περιπτώσει. Έτσι λοιπόν τώρα η Σικυώνα χρωστάει στον Αττικό κι ο Αττικός στη ρωμαϊκή σύγκλητο τους φόρους της Σικυώνας.

Οι επιστολές που εξετάσαμε μέχρι στιγμής είχαν αποσταλεί ως επι τω πλείστον στον Αττικό, με τον οποίο συζητά πάνω-κάτω επι παντός επιστητού. Το απόσπασμα αναφέρεται σε μια κρίση που είχε διατυπώσει ο Αττικός όταν είχε πάει να επισκεφτεί την οικ. Cicero στο εξοχικό της. Το εξοχικό ήταν υπο κατασκευή και ο χτίστης ήταν Έλλην, εν ονοματι Κύρος. Η κρίση εγκειτο στη στενότητα των παραθύρων. Υποτίθεται οτι τα αντικείμενα εκπέμπουν απορροές που τις εισδέχεται το σώμα (και το μάτι μας) και άλλες θεωρίες επικούρειες ή μη. Υποτίθεται πως εδώ παλεύουν δύο διαφορετικές θεωρίες, αλλά δεν το έχω. Αυτές οι εμπτώσεις-προσκρούσεις είναι εκείνο το σημείο της “επαφής” του ματιού ( της όρασης, καλύτερα ) με τα αντικείμενα. Το θέμα είναι που γίνεται αυτή. Γίνεται παντού σε ολόκληρο το χώρο που υπάρχει γύρω μας, πάνω μας κ.λπ. ή κάπου αλλού; Ποιές είναι οι συνιστώσες; ΚΟΥΚΟΥΡΟΥΚΟΥ. Ούτε και αυτοί δεν καταλαβαίνουν τι λένε. Τα λογοπαίγνια, η (αθώα;) ειρωνία(;), αυτή η ροή του λόγου και η εναλλαγή των λατινικών με ελληνικά (στο πρωτότυπο), καθώς και η εμπλοκή φιλοσοφικομαθματικών (γεωμετρικών για την ακρίβεια)ζητημάτων σε τεχνολογικά ( ή πρακτικά;) θέματα σε μια τόσο αρχαία περίοδο…μου άρεσε και σας το παραθέτω μαζί με μια μετάφραση (της κ.Τσιτσικλή):

Fenestrarum angustias quod reprehendis, scito te Κύρου παιδείαν reprehendere.Nam cum ego idem istuc dicerem, Cyrus aiebat viridariorum διαφάσεις latis luminibus non tam esse suavis; etenim έστω όψις μεν ή Α, το δέ ορώμενον ΒΓ, ακτίνες δέ αί [ΒΑ], ΓΑ-vides autem cetera; nam si κατ’ είδωλων εμπτώσεις videremus valde laborarent είδωλα in angustiis; nunc fit lepide illa εκχυσις radiorum.

Μετάφραση:

Να ξέρεις ότι όταν ασκείς κριτική για τη στενότητα των παραθύρων ασκείς κριτική στη Κύρου παιδείαν. Γιατί, όταν ανέφερα εγώ, ακριβώς το ίδιο εδώ/σ’ αυτό το σημείο, ο Κύρος υποστήριζε οτι δεν είναι τόσο καλή η άποψη/η θέα των κήπων μέσα από πλατιά ανοίγματα, και ακόμα : ” έστω όψις η Α, το δε ορώμενον ΒΓ και ακτίνες οι [ΒΑ], ΓΑ”-καταλαβαίνεις τα υπόλοιπα. Αν βέβαια βλέπαμε εξαιτίας της πρόσκρουσης των εικόνων, δύσκολα θα λειτουργούσαν οι εικόνες μέσα από/σε ένα στενό πλαίσιο. Τώρα όμως, επειδή οι ακτίνες διαχέονται, αυτό γίνεται με έναν ευχάριστο τρόπο.

(…)ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΕΓΡΑΨΑ…